NULL

W pierwszej części artykułu (czyt. HO 12/02) Autor przedstawił podstawowe parametry zaworu sterującego, manometru i pompy. W tej części zostaną przybliżone kolejne błędy popełniane przy opryskiwaniu sadów (red.).

Maria i Wiesław Wnukowie zajmują się produkcją roślin ozdobnych od ponad 10 lat. Ich gospodarstwo zajmuje obecnie około 3,5 ha, a rocznie produkuje się w nim ponad 100 tysięcy roślin, z przewagą gatunków iglastych i wrzosowatych. Większość roślin rozmnażana jest przez sadzonki pędowe lub szczepienie, a tylko niektóre z siewu. Do tych ostatnich należą: świerk kłujący (Picea pungens), daglezja (Pseudotsuga menziesi), cypryśnik błotny (Taxodium distichum), sosna (Pinus sp.). Do niedawna rozmnażano z siewu także żywotnik zachodni (Thuja occidentalis). Spośród okazów otrzymanych w ten sposób W. Wnuk wyselekcjonował kilka typów wymienionych gatunków, interesujących ze względu na pokrój i barwę. Wiele z nich nie ma jeszcze nazw i wciąż są obserwowane. Niektóre trafiły natomiast do produkcji.

W sterowanej uprawie truskawek konieczne jest wykorzystanie sadzonek frigo przechowywanych przez minimum trzy tygodnie w –2°C (odmian wrażliwych na mróz w –1,5°C). Zastępuje to okres spoczynku, a taki materiał nasadzeniowy można wykorzystać do założenia uprawy w dowolnym terminie. Chcąc uzyskać dużą wydajność już w pierwszym roku — minimum 250 g owoców z rośliny — należy użyć sadzonek o średnicy powyżej 15 mm (tzw. A+). Słabsze – A i B — o średnicy odpowiednio 15 i 10 mm oraz poniżej 10 mm — nie gwarantują zadowalającego plonu, a uprawa staje się nieopłacalna.

Żywotniki do niedawna zaliczano do jednych z najzdrowszych roślin zarówno w szkółkach, jak i w dalszej uprawie. Niestety, od pewnego czasu rośliny te chorują. W większości przypadków stwierdza się porażenie przez patogeny, choć zdarza się, że przyczyną złej kondycji krzewów są czynniki natury fizjologicznej.

Gospodarstwo Piotra i Pawła Korczaków z miejscowości Skowronki koło Belska Dużego (woj. mazowieckie) jest jednym z pierwszych, które rozpoczęło współpracę z sieciami supermarketów. Ceny uzyskiwane w początkowym okresie współpracy były często niższe od tych, jakie w latach dziewięćdziesiątych osiągali producenci sprzedając owoce na giełdzie. Mniejsze były za to wahania cenowe w skali roku, a zdobyte doświadczenie ułatwia obecnie współpracę z tym odbiorcą i zapewnia stały zbyt na jabłka z 50-hektarowego sadu.

Spotkanie szkoleniowe dla członków Stowarzyszenie Producentów Wysokiej Jakości Materiału Szkółkarskiego odbywało się 17–18 lutego w Kazimierzu Dolnym k. Puław. Przybyli na nie prawie wszyscy członkowie organizacji. Tematyka tegorocznego spotkania dotyczyła w większości technologii produkcji oraz dostosowania jakości produkowanego materiału do wymagań stawianych szkółkarzom w UE.

W pierwszych latach po integracji z Unią Europejską dochody austriackich rolników — mimo unijnych dotacji — spadły o 5 mln euro rocznie, bowiem wcześniejsze dopłaty z budżetu państwa były o kilkanaście procent wyższe niż te pochodzące z Brukseli. W Austrii ubywa gospodarstw rolnych, a osoby, które kontynuują działalność rolniczą, ratują swój budżet przy pomocy dodatkowych zajęć. Dotyczy to także sadowników z austriackiego jabłkowego zagłębia — Styrii.

W Polsce nie ma danych dotyczących handlu zagranicznego materiałem szkółkarskim z krajami UE, ale obroty te można scharakteryzować na podstawie statystyk państw Wspólnoty. Przedstawione poniżej informacje pochodzą z roczników statystycznych Belgii, Danii, Holandii, Niemiec i Wielkiej Brytanii, wydanych w latach 1995 i 2000 oraz z roczników AIPH (Międzynarodowego Stowarzyszenia Producentów Ogrodników). Warto zwrócić uwagę, jak duże jest zapotrzebowanie na rośliny ozdobne w Niemczech i w Wielkiej Brytanii, które same przecież wiele produkują (niemal w całości na rynki krajowe, gdyż wartość eksportu z tych krajów w porównaniu z wartością importu jest bardzo mała).

Zainteresowanie ekologiczną produkcją owoców wzrasta. W światowym sadownictwie, także w Polsce, hodowcy jak nigdy dotąd zwracają uwagę na cechy gatunków i odmian roślin sadowniczych ułatwiające produkcję zdrowych owoców. Aronia czarnoowocowa (Aronia melanocarpa), którą zainteresowałem się ponad trzydzieści lat temu, dzięki swoim małym wymaganiom, odporności na choroby i szkodniki okazała się jedną z takich cennych dzisiaj roślin uprawnych. Jej owoce są łatwe w produkcji, bogate w związki biologicznie czynne: pektyny, flawonoidy, antocyjany, kwasy organiczne, liczne witaminy — w tym E, B2, B6, B9, PP występujące w bardzo małych ilościach w innych owocach oraz karoten (prowitamina A). Zawierają także molibden, miedź, bor, mangan, jod i kobalt. Nie kumulują szkodliwych metali ciężkich — nawet aronie rosnące w pobliżu ruchliwych tras komunikacyjnych zawierają mniej pozostałości niż dopuszczają normy polskie i państw Unii Europejskiej. Ponieważ nie zachodzi potrzeba chemicznej ochrony roślin przed chorobami i szkodnikami, owoce aronii nie zawierają nawet śladowych ilości środków ochrony roślin. Sok z aronii spożywany systematycznie obniża ciśnienie krwi i wzmacnia ściany naczyń krwionośnych. Od kilku lat Zakłady Polfa w Łowiczu produkują preparat przeciwko miażdżycy o nazwie "Geriasol", którego jednym ze składników jest aronia.

Głównym celem integrowanej produkcji warzyw (IPW) jest opłacalna produkcja pełnowartościowych warzyw bez szkody dla środowiska. Certyfikat poświadczający jej prowadzenie i pozwalający uzyskane w ten...