NULL

Na początku czerwca masowo pojawiły się warzywa z tegorocznych zbiorów. W maju produkty te wzbudzały wprawdzie zainteresowanie klientów, ale były drogie. Później, ze wzrostem...

Ten zakątek Polski od dawna uznawany był przez specjalistów za jedno z najlepszych w naszym kraju miejsc do reprodukcji cebul kwiatowych. Ze względu na klimat, łagodzony wpływami pobliskiego Bałtyku i z powodu sprzyjających gleb (żyzne mady wiślane). Nic dziwnego, że producenci cebul tulipanów znad morza nie mają na ogół kłopotów ze sprzedażą towaru, choć — rzecz jasna — muszą dostosowywać dobór odmian do potrzeb rynku. Wymierną korzyścią gospodarowania na Żuławach są mniejsze nakłady pracy — nie jest bowiem konieczne okrywanie plantacji przed zimą. Ostatni sezon nie był tu jednak udany. Późne sadzenie cebul (z powodu opadów, dopiero na początku listopada), długa zima, wahania temperatury na początku wiosny, susza panująca do końca kwietnia, a na dodatek huragan, jaki lokalnie zdarzył się w tym samym miesiącu — wszystko to spowodowało, że tulipany były opóźnione we wzroście i rozwoju, a nawet uszkodzone (fot. 1). Wybrany przez organizatorów szkolenia termin konferencji SPORC, który miał się pokrywać z pełnią kwitnienia roślin, okazał się o 2 tygodnie za wczesny. We wszystkich trzech zwiedzanych gospodarstwach można więc było oglądać u tulipanów tylko liście.

Największym producentem owoców borówki wysokiej od wielu lat są Stany Zjednoczone Ameryki Północnej — kraj, skąd pochodzą dzikie gatunki, które posłużyły do wyhodowania większości odmian uprawianych na całym świecie. Prawie połowa wszystkich owoców borówki zbierana jest właśnie w USA. Dwa kolejne miejsca od wielu lat zajmują Kanada i Polska.

Lata świetności Polska produkcja cebul kwiatowych, a zwłaszcza tulipanów, rozwijała się bardzo dynamicznie w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Prowadzono ją w gospodarstwach indywidualnych...

W ubiegłym roku, z inicjatywy firmy BASF Polska, gościliśmy w naszym kraju sadowników z Hiszpanii (czyt. o tym HO 2/2002), a w marcu tego roku grupa polskich sadowników, instruktorów ogrodnictwa i naukowców z ISK ze Skierniewic miała okazję zapoznać się ze strukturą sadownictwa w Katalonii, położonej w północno-wschodnim rejonie Hiszpanii nad morzem Śródziemnym. Wysokie temperatury latem, łagodzone chłodnym morskim powietrzem stwarzają tam dogodne warunki do produkcji sadowniczej. a dobowe wahania temperatury w okresie dojrzewania sprzyjają wybarwianiu się owoców.

Lachenalia jest rośliną cebulową pochodzącą z południowej Afryki, należącą do rodziny hiacyntowatych (Hyacinthaceae). Angielskie zwyczajowe nazwy Cape Cowslip ("pierwiosnek przylądkowy") i Cape Hyacinth ("hiacynt przylądkowy"), kojarzone z Krajem Przylądkowym i jego stolicą Cape Town (Kapsztad) w RPA, nawiązują do tego pochodzenia. Rodzaj Lachenalia obejmuje 116 gatunków, choć różne źródła podają różną liczbę. Pierwsze cebule tej rośliny zostały zebrane w Afryce Południowej podczas ekspedycji holenderskiej firmy Vereinige Oost-Indische (V.O.C) i przywiezione do Europy już w 1652 roku. Sto trzydzieści lat później badania nad lachenaliami, zgromadzonymi w ogrodach wiedeńskiego pałacu Schnbrunn, rozpoczął baron Jacquin, który nazwał je na cześć znanego szwajcarskiego profesora Wernera de Lachenal.

Po raz 20. w Cesenie — stolicy włoskiej prowincji Romagna, jednego z ważniejszych regionów ogrodniczych na Półwyspie Apenińskim — odbyły się targi Macfrut (8–11.05.2003 r.), poświęcone warzywnictwu i sadownictwu. Gości z naszej części Europy zaskoczyły przede wszystkim ogromna podaż produktów ekologicznych (więcej na ten temat w kolejnym numerze) oraz świetna organizacja targów. Zaplanowano je tak, aby włoscy ogrodnicy i firmy dostarczające środków produkcji dla tej branży, jak najlepiej skorzystały z obecności zagranicznych gości.

Polska jest obok Chin największym światowym eksporterem zagęszczonego soku jabłkowego. W tej branży liczą się także Argentyna, Chile, a także kraje WNP i Węgry. Wielkość produkcji i eksportu w tych krajach oraz w państwach będących czołowymi importerami koncentratu (głównie USA, Japonia i kraje Europy Zachodniej) wyznacza poziom jego cen w poszczególnych sezonach, zarówno w obrotach światowych, jak i w polskim eksporcie.

Zwójkówki liściowe są bardzo ważną grupą szkodników upraw sadowniczych. Szczególnie dużo problemów stwarzają w sadach jabłoniowych, ich gąsienice żerują bowiem nie tylko na liściach, ale także uszkadzają rozwijające się zawiązki, a latem i jesienią wyrośnięte już owoce. W ostatnim sezonie wegetacyjnym (2002 r.), który był wyjątkowo korzystny dla rozwoju szkodników, wyraźnie wzrosła również liczebność zwójkówek. W wielu sadach nie udało się, niestety, skutecznie ograniczyć ich populacji. Podczas zbiorów stwierdzano kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt procent owoców uszkodzonych przez gąsienice tych szkodników. W obecnym sezonie potencjalne zagrożenie sadów przez zwójkówki jest wysokie, ponieważ duża była liczebność ich form zimujących. Dlatego walkę z tą grupą szkodników należało rozpocząć od początku sezonu. Zwalczanie zwójkówek nie jest wcale łatwe — w każdym sadzie występuje zwykle kilka ich gatunków o odmiennej biologii, wymagających różnych terminów stosowania insektycydów.

W marcu, mniej więcej rok po zawiązaniu Stowarzyszenia Producentów Kwiatów Róż, odbyła się w Instytucie Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach kolejna konferencja na temat tych roślin, a także spotkanie członków SPKR. Oprócz tradycyjnych wykładów, poświęconych uprawie oraz technicznemu wyposażeniu szklarni*, w programie imprezy znalazło się wystąpienie posła Romana Jagielińskiego, członka Sejmowej Komisji Europejskiej, dotyczące unijnych perspektyw.