Gatunki spotykane w Polsce dorastają przeciętnie do wysokości 0,5–3 m. Ich pędy uzbrojone są w ciernie pochodzenia liściowego (1–4 cm długości), które mogą być pojedyncze lub rozdzielone na 2 do 7. Wielodzielne ciernie wytwarzane są przeważnie na starszych pędach, na długopędach są one najczęściej pojedyncze. Berberysy mają liście sezonowe lub zimozielone. Obupłciowe kwiaty, żółte w różnych odcieniach, o średnicy 0,5–2 cm, mogą być pojedyncze bądź zebrane w grona lub wiechy i zwisają na szypułkach na dolnej stronie pędu. Owocem jest wydłużona, rzadziej kulista jagoda, przeważnie czerwona lub — u zimozielonych gatunków — czarna albo granatowoczarna z woskowym nalotem.
Odporność poszczególnych gatunków na mróz jest różna. Ogólnie, berberysy zimozielone nie nadają się do uprawy w całej Polsce, najgorsze dla nich warunki znajdują w północno-wschodniej i wschodniej części kraju. Odmiany o liściach sezonowych, należące do berberysu Thunberga (B. thunbergii), pospolitego (B. vulgaris), koreańskiego (B. koreana) są wystarczająco odporne na mróz i nadają się do uprawy na całym obszarze Polski.
Fot. 1. Berberis verruculosa
Fot. 2. B. buxifolia ’Nana’
Fot. 3. Berberis x frikartii ’Telstar’
Fot. 4. B. koreana
Fot. 5. B. x media 'Red Jewel’
Fot. 6. B. x ottawensis
Fot. 7. B. x ottawensis ’Silver Miles’
Fot. 8. Berberis x ottawensis ’Superba’
Fot. 9. B. vulgaris ’Atropurpurea’
Fot. 10. B. 'Red Tears’
Fot. 11. B. rubrostilla ’Wisley’
Fot. 12. B. stenophylla
Berberysy (poza berberysem Thunberga) spotykane w uprawie w Polsce* 
* Berberys Thunberga i jego odmiany będą przedstawione w kolejnym numerze „Szkółkarstwa”
** Dane o produkcji w Polsce w 2003 roku dotyczą 120 gospodarstw. Taką liczbą ofert handlowych dysponowałem i na ich podstawie dokonałem zestawień. W większości są to przodujące szkółki w Polsce, a ich asortyment wystarczająco odzwierciedla produkcję w skali kraju. Zatem wyniki te można uogólnić.
