NULL

Rozmowa z Jacquesem Botdenem*

Do kosztów prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego należą tak zwane daniny publiczne, do których zalicza się rozmaite opłaty i podatki. Opłaty za korzystanie ze środowiska nie są w polskim prawie nowym instrumentem finansowym. Obowiązywały już w latach 70. i później, na mocy prawa wodnego z 1974 r. oraz ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z 1980 r. Ogrodnicy produkujący pod osłonami pamiętają roczne opłaty za emisję zanieczyszczeń do powietrza, wymierzane decyzją wojewody. Wymienione przepisy już nie obowiązują. Obecnie funkcjonujący system opłat wprowadzono 1.01.2002 r. przepisami ustawy z 27.04.2001 r. — "Prawo ochrony środowiska" (Dz. U. nr 62, poz. 627 z późn. zm.).

Prawo w zakresie stosowania środków ochrony roślin stanowi, między innymi, że preparatów tych należy używać zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w etykiecie-instrukcji stosowania i...

W poprzedniej części artykułu (HO 3/2004) Autor przedstawił ogólne refleksje na temat tendencji w krajowej produkcji róż oraz scharakteryzował pierwszą grupę obiecujących odmian (o nazwach rozpoczynających się na literę A–K) — redakcja.

Dereń jadalny (Cornus mas L.) to jedna z najcenniejszych roślin o jadalnych owocach z rodziny dereniowatych (Cornaceae). We współczesnym sadownictwie dereń jadalny jest stosunkowo młodą rośliną, ale spełniającą wymagania stawiane roślinom uprawnym. Podstawową cechę biologiczną derenia stanowi brak przemienności w owocowaniu. W korzystnych warunkach produktywność wynosi 25–100 kg owoców z krzewu, w zależności od jego wieku, a długość okresu owocowania — 100–150 lat. Rośliny na ogół nie są uszkadzane przez szkodniki i nie chorują, stąd nie wymagają ochrony chemicznej. Owoce derenia — soczyste pestkowce, o przyjemnym słodko-kwaśnym smaku i specyficznym aromacie — można spożywać na surowo, kandyzować lub konserwować w inny sposób. Są one, podobnie jak inne części rośliny — liście, kora, korzenie — cenionym surowcem farmaceutycznym.

Rozmowa z prezesem Związku Szkółkarzy Polskich Lucjanem Gursztynem

W pierwszej połowie marca wzrosły ceny większości warzyw, zwłaszcza z ubiegłorocznych zbiorów. Wyjątkiem była kapusta, która na warszawskim rynku hurtowym w Broniszach potaniała do...

Przędziorki należą do najgroźniejszych szkodników sadów jabłoniowych i śliwowych. Mogą powodować duże straty w sadach dobrze prowadzonych i nawożonych, zwłaszcza w latach suchych i gorących . Chcąc skutecznie zwalczyć te szkodniki trzeba dwu- lub trzykrotnie w ciągu roku opryskiwać drzewa akarycydami. Przędziorki stosunkowo szybko uodporniają się na stosowane przeciwko nim preparaty, mają jednak także wielu wrogów naturalnych. Należą do nich owady drapieżne (m.in. biedronki, larwy złotooków, larwy pryszczarków, pluskwiaki różnoskrzydłe, chrząszcze, przylżence) oraz drapieżne roztocze. Najbardziej efektywnymi drapieżcami zwalczającymi przędziorki w sadach są roztocze z rodziny dobroczynkowatych (Phytoseiidae). W wielu krajach Europy, USA, Kanadzie, Nowej Zelandii i Australii tysiące hektarów sadów jabłoniowych chronione jest przed przędziorkami za pomocą drapieżnych roztoczy w mniejszym lub większym stopniu uodpornionych na różne grupy środków ochrony roślin. W naszych sadach jabłoniowych i śliwowych licznie może występować kilka gatunków tych roztoczy, lecz gatunkiem najbardziej przydatnym do wykorzystania w praktyce jest dobroczynek gruszowiec (Typchlodromus pyri).

Gospodarstwo szklarniowe Jerzego Konika i Wojciecha Worytkiewicza w Brzeziu pod Krakowem powstało w 1998 r. Zamysł właścicieli był taki, by tu produkować kwiaty cięte, głównie róż, a sprzedawać ten towar przede wszystkim na Ukrainie, gdzie rezyduje pierwszy z właścicieli, posiadający tam — między innymi — hurtownię roślin ozdobnych. Początkowo rzeczywiście realizowano wspomniany plan: za naszą wschodnią granicę trafiało 80% kwiatów z Brzezia. Przestało się to jednak opłacać, odkąd Ukraińcy wprowadzili w 2000 roku wysokie cła na te produkty. Od tej pory cały towar kierowany jest na rynek krajowy.

Na świecie rośnie 450–500 gatunków tych krzewów. W naturalnych warunkach spotyka się je głównie w Azji, w Ameryce Południowej, a kilka — także w Ameryce Północnej i Europie. W Polsce rośnie dziko berberys pospolity (Berberis vulgaris). Dawniej był on spotykany częściej, ale odkąd dowiedziono, iż jest jednym z żywicieli rdzy źdźbłowej — groźnej choroby zbóż — jego występowanie i produkcja zostały silnie ograniczone.