NULL

Grupy nie są już w Polsce wielką nowością. Zaczęli sadownicy i szkółkarze, ale powoli i producenci warzyw przekonują się, że współpraca może przynieść więcej korzyści niż działanie w pojedynkę. Aby skutecznie, z konkurencyjną ofertą wejść na rynki europejskie, polscy producenci musieli pokazać, że mogą wytworzyć dużo towaru dobrej jakości. Niektórzy nasi ogrodnicy już teraz — zamiast konkurować z sobą — współpracują. Jedną z takich grup, utworzoną przez producentów pomidorów z okolic Janowa pod Warszawą, jest Vegapol. Prezesem grupy jest Robert Kociszewski (fot. 1), dzięki którego uprzejmości mogłem napisać ten artykuł i być może zachęcić innych ogrodników do tworzenia we własnym środowisku nowych grup producenckich.

Historia szkółkarstwa w okolicach Oldenburga w Niemczech (rejon Ammerlandu) sięga niemal 200 lat. Pierwsze różaneczniki, z których hodowli i produkcji słynie okolica, pojawiły się tam około 1900 roku i szybko stwierdzono, że warunki naturalne sprzyjają produkcji tych roślin — gleby są kwaśne, piaszczyste, z dużą ilością próchnicy, powietrze ma wysoką wilgotność, średnia roczna temperatura to 8,74oC, a najwięcej deszczu pada pomiędzy czerwcem i sierpniem (łącznie 704 mm rocznie). Obecnie w rejonie Ammerlandu działa około 500 szkółek, z których do najstarszych w rejonie Oldenburga należą: Bhlje, Heinje i Bruns.

W poprzednim numerze "Szkółkarstwa" Autorzy przedstawili występujące w uprawach szkółkarskich najważniejsze gatunki szpecieli, których żerowanie może spowodować znaczne obniżenie jakości produkowanego materiału. Poniżej omawiają najważniejsze gatunki wciornastków i pryszczarków, z których zwalczaniem w wielu szkółkach stale są problemy (red).

Szkółka "Dąbrówka" w Radomsku istnieje dopiero 15 lat — niedługo, w porównaniu z tradycjami wielu innych polskich gospodarstw szkółkarskich. W tym okresie udało się jednak jej właścicielom stworzyć od podstaw prężną firmę, która gospodaruje na około 30 ha i produkuje prawie milion drzew i krzewów ozdobnych rocznie. Na polskim rynku szkółkarskim "Dąbrówka" wyróżnia się bogactwem asortymentu. Brak ścisłej specjalizacji to jednak zaplanowane działanie. Firma jest bowiem rodzinna i każda osoba (fot. 1) odpowiada za własny dział produkcji.

Pomysł uprawy wiśni w małej rozstawie, na wzór intensywnych sadów jabłoniowych, zrodził się w ISK w Skierniewicach z potrzeby mechanizacji zbioru tych owoców. Sadownicy szybko podchwycili ten pomysł i obecnie mamy kilka tysięcy hektarów takich sadów. We wszystkich — jak na razie — owoce zbierane są ręcznie. Przełom w tej dziedzinie nastąpił latem 2004 roku, kiedy Zakład Mechanizacji ISK wspólnie z firmą Weremczuk zademonstrowali pierwszy polski kombajnu do zbioru wiśni, którym w tym samym roku zebrano owoce z 10-hektarowej plantacji.

Wczesne ziemniaki zaliczane są do warzyw. Ich zbiór można prowadzić już po dwóch miesiącach od posadzenia, ale wymaga to różnych metod przyspieszania.

Na świecie niewiele jest gatunków wierzb o pokroju drzewiastym. W Polsce uprawia się ich zaledwie kilka. Najbardziej znana i dekoracyjna jest wierzba płacząca. Popularne są także liczne gatunki krzewiaste szczepione na podkładkach i prowadzone w formie małych drzewek.

Od wielu lat z ośrodków produkcji sadowniczej napływają informacje o powrocie do używania przez niektórych sadowników niedozwolonej do stosowania cieczy kalifornijskiej. Skłoniło mnie to do zadania kilku pytań na jej temat Januszowi Miecznikowi z firmy Agrosimex (Goliany), która zajmuje się dystrybucją środków ochrony roślin.

Pierwsza część relacji z targów dotyczyła, między innymi, nagrodzonych produktów i dalszych losów pokazanej po raz pierwszy w 2003 r. zamkniętej szklarni. Druga poświęcona jest doświetlaniu asymilacyjnemu i kolejnym rozwiązaniom oraz urządzeniom pozwalającym na coraz dokładniejsze monitorowanie wzrostu roślin — także na pomiar intensywności fotosyntezy — wspomniane są również nowe, czasem bardzo proste rozwiązania ułatwiające pracę.

Spotkania Sadowników w Grójcu w ciągu dziesięciu lat, jak podała prof. dr hab. Danuta Goszczyńska dyrektor ISK w Skierniewicach, zgromadziły prawie 10 000 sadowników z całej Polski. Tegoroczna słaba frekwencja (spotkanie odbywa się w największym sadzie Europy) i głosy niezadowolenia ze strony osób przybyłych na nie — głównie z powodu niskiej temperatury na sali wykładowej i biletów po 70 zł oraz przyciasnych pomieszczeń dla wystawców — nie wróżą dobrze przyszłorocznej edycji. Organizatorzy obiecali jednak, że w przyszłym roku warunki się poprawią. Miejmy więc nadzieję, że kolejne spotkania zgromadzą liczniejszą grupę producentów owoców i wystawców. W Grójcu więcej jednak niż w ubiegłym roku było firm oferujących maszyny — ich właściciele liczyli na zainteresowanie sadowników zakupem maszyn, czemu sprzyja dofinansowanie z SPO (fot. 1).