Ogrodinfo

W pierwszej części artykułu (HO 6/2003) dr J. Dobrzańska przedstawiła zapotrzebowanie ogórków na azot, fosfor i potas oraz zalecenia nawożenia tymi składnikami. W drugiej części omówione zostały kolejne pierwiastki: magnez, wapń, żelazo i bor. (red.)

Ostatnio jednym z tematów powracających w letnich serwisach informacyjnych była plaga ślimaków, które wyrządzały duże szkody — zwłaszcza w ogrodach przydomowych i działkowych. Szkodniki...

26 kwietnia w Męcinie koło Nowego Sącza w gospodarstwie Danuty i Edwarda Smoleniów (fot. 1) Dzień Ogórka po raz pierwszy zorganizowała firma Rijk Zwaan....

Po raz 20. w Cesenie — stolicy włoskiej prowincji Romagna, jednego z ważniejszych regionów ogrodniczych na Półwyspie Apenińskim — odbyły się targi Macfrut (8–11.05.2003 r.), poświęcone warzywnictwu i sadownictwu. Gości z naszej części Europy zaskoczyły przede wszystkim ogromna podaż produktów ekologicznych (więcej na ten temat w kolejnym numerze) oraz świetna organizacja targów. Zaplanowano je tak, aby włoscy ogrodnicy i firmy dostarczające środków produkcji dla tej branży, jak najlepiej skorzystały z obecności zagranicznych gości.

Spośród wielu rodzimych gatunków ślimaków tylko nieliczne są szkodnikami roślin. Większość spełnia ważną rolę w rozkładzie i obiegu materii organicznej w przyrodzie, niektóre objęte są ochroną gatunkową. W kilku rejonach południowej i południowo-wschodniej Polski, co roku lokalnie ślimaki powodują jednak uszkodzenia warzyw oraz roślin ozdobnych uprawianych w polu i pod osłonami. Mogą zjadać wszystkie części roślin, zwłaszcza ich młode organy (liście, pędy, korzenie, kwiatostany). Największe szkody powodują w okresie kiełkowania nasion oraz wschodów.

Badania COBORU prowadzone w ciągu ostatnich dwóch latach objęły 19 odmian kalafiora przeznaczonych do uprawy wiosenno-letniej. Warunki uprawy kalafiorów w latach 2001–2002 były na ogół trudne, stąd wielkość plonu w znacznej mierze zależała od rejonu uprawy. Rozsadę sadzono w drugiej połowie kwietnia lub w pierwszej dekadzie maja — w zależności od warunków agrometeorologicznych. Większość upraw doświadczalnych w okresach niedoboru opadów była deszczowana. W 2001 roku pierwsze róże zbierano 15 czerwca, a w 2002 r. już 31 maja. Ostatnie zbiory przypadały około 20 lipca. Ochronę prowadzono zgodnie z zaleceniami aktualnego "Programu ochrony warzyw".

Zwójkówki liściowe są bardzo ważną grupą szkodników upraw sadowniczych. Szczególnie dużo problemów stwarzają w sadach jabłoniowych, ich gąsienice żerują bowiem nie tylko na liściach, ale także uszkadzają rozwijające się zawiązki, a latem i jesienią wyrośnięte już owoce. W ostatnim sezonie wegetacyjnym (2002 r.), który był wyjątkowo korzystny dla rozwoju szkodników, wyraźnie wzrosła również liczebność zwójkówek. W wielu sadach nie udało się, niestety, skutecznie ograniczyć ich populacji. Podczas zbiorów stwierdzano kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt procent owoców uszkodzonych przez gąsienice tych szkodników. W obecnym sezonie potencjalne zagrożenie sadów przez zwójkówki jest wysokie, ponieważ duża była liczebność ich form zimujących. Dlatego walkę z tą grupą szkodników należało rozpocząć od początku sezonu. Zwalczanie zwójkówek nie jest wcale łatwe — w każdym sadzie występuje zwykle kilka ich gatunków o odmiennej biologii, wymagających różnych terminów stosowania insektycydów.

Od kilkunastu lat wydatki na wspomaganie rolnictwa pochłaniają około połowy budżetu UE. Niewiele zmienia się również udział poszczególnych sektorów rolnictwa korzystających z pomocy. Na...

W ostatnich latach oprócz małych czy przydomowych upraw rabarbaru powstają kilkuhektarowe plantacje towarowe tego warzywa. W większości gospodarstw rabarbar rozmnażany jest wegetatywnie — przez...

Choiny (Tsuga sp.) to żywiczne, zimozielone drzewa osiągające wysokość 20–40 m. W zależnoś-ci od źródeł, wymienia się 10–18 gatunków, które występują w Ameryce Płn. (np. T. canadensis, T. caroliniana, T. heterophylla, T. x yeffreyi, T. mertensiana), we wschodniej części Azji (np. T. chinensis, T. yunnanensis, T. dumosa) oraz w Japonii (np. T. diversifolia, T. sieboldii). Najwyższe drzewa tworzy choina zachodnia (T. heterophylla), która na stanowiskach naturalnych, czyli na zachodnich wybrzeżach pogranicza USA i Kanady, dorasta do wysokości 70–80m. Najmniejsze rozmiary osiągają choiny różnolistna (T. diversifolia) i Siebolda (T. sieboldii) — tworzą kilkumetrowe, często wielopniowe krzewy lub drzewa.