Jesion mannowy (Fraxinus ornus)
Jesion mannowy pochodzi z południowej Europy i Azji Mniejszej. U nas spotyka się go rzadko, zwykle na zachodzie kraju. Ten gatunek nie jest bowiem całkowicie odporny na mróz i w surowe zimy może przemarzać. Stanowi jednak atrakcyjną ciekawostkę dla amatorów poszukujących nowości, gdyż ozdobą są jego białe, pachnące kwiaty, zebrane
w gęste wiechy długości 15 cm. Pojawiają się one u nas zwykle w maju i w czerwcu. Liście są zielone, 5–9-listkowe (listki są bardziej zaokrąglone niż u jesionu pospolitego — Fraxinus excelsior). Gatunek ten tworzy niewielkie drzewa (w Polsce, np. w Szczecinie najwyższe osiągają do 20 m wysokości), ale często rośnie krzaczasto (zwłaszcza rośliny uszkodzone przez mróz). Jesion mannowy bardzo dobrze znosi suszę, słabe gleby o różnym odczynie i intensywne nasłonecznienie. Nazwa gatunku pochodzi od soku, który wypływa z uszkodzonych lub specjalnie w tym celu nacinanych pędów, i tężeje na powietrzu tworząc grudki słodkiej substancji zwanej "manną" (ma właściwości lecznicze). Podstawową metodą rozmnażania tego jesionu, zwłaszcza wielu jego odmian, jest okulizacja lub szczepienie w ręku, gdyż rośliny otrzymane z nasion bardzo różnią się pokrojem.
Robinia 'Casque Rogue' (Robinia x margaretta 'Casque Rouge')
Ta odmiana robinii została otrzymana w Princeton Nurseries (USA) w 1950 r. poprzez skrzyżowanie
2 odmian z gatunku R. x margaretta — 'Pink Cascade' oraz 'Purple Crown'. Drzewa osiągają 6–10 m wysokości i 5–8 m średnicy (pokrój jest początkowo wyniosły, później korony stają się owalne), czasami rośliny tworzą duże krzewy. Liście przypominają te
u robinii białej (R. pseudoacacia), ale kwiaty pojawiają się kilka dni wcześniej, zwykle w końcu maja. Pojedyncze mają około 2 cm długości, są ciemnoróżowe (niektóre prawie czerwone), bardzo liczne, zebrane w duże grona. Ta odmiana robinii — ale nie jej młode okazy — określana jest jako jedna z najbardziej odpornych na wiatr (robinie są często uszkadzane, ze względu na kruche gałęzie). Drzewa dobrze znoszą suszę, zanieczyszczone powietrze i podłoże, także przez sól używaną do posypywania dróg. Są przydatne do terenów zieleni w miastach i do większych ogrodów, gdzie w czasie kwitnienia zwracają powszechną uwagę. Tę odmianę należy rozmnażać przez szczepienie na robinii białej. Najczęściej szczepi się przez stosowanie lub w sarnią nóżkę w zimie pod osłonami. Dobre efekty daje też szczepienie w kwietniu w gruncie metodą kożuchowania — podkładkę należy wtedy nacinać skośnie.
Jesion mannowy (Fraxinus ornus)
Jesion mannowy pochodzi z południowej Europy i Azji Mniejszej. U nas spotyka się go rzadko, zwykle na zachodzie kraju. Ten gatunek nie jest bowiem całkowicie odporny na mróz i w surowe zimy może przemarzać. Stanowi jednak atrakcyjną ciekawostkę dla amatorów poszukujących nowości, gdyż ozdobą są jego białe, pachnące kwiaty, zebrane
w gęste wiechy długości 15 cm. Pojawiają się one u nas zwykle w maju i w czerwcu. Liście są zielone, 5–9-listkowe (listki są bardziej zaokrąglone niż u jesionu pospolitego — Fraxinus excelsior). Gatunek ten tworzy niewielkie drzewa (w Polsce, np. w Szczecinie najwyższe osiągają do 20 m wysokości), ale często rośnie krzaczasto (zwłaszcza rośliny uszkodzone przez mróz). Jesion mannowy bardzo dobrze znosi suszę, słabe gleby o różnym odczynie i intensywne nasłonecznienie. Nazwa gatunku pochodzi od soku, który wypływa z uszkodzonych lub specjalnie w tym celu nacinanych pędów, i tężeje na powietrzu tworząc grudki słodkiej substancji zwanej „manną” (ma właściwości lecznicze). Podstawową metodą rozmnażania tego jesionu, zwłaszcza wielu jego odmian, jest okulizacja lub szczepienie w ręku, gdyż rośliny otrzymane z nasion bardzo różnią się pokrojem.
Robinia 'Casque Rogue’ (Robinia x margaretta 'Casque Rouge’)
Ta odmiana robinii została otrzymana w Princeton Nurseries (USA) w 1950 r. poprzez skrzyżowanie
2 odmian z gatunku R. x margaretta — 'Pink Cascade’ oraz 'Purple Crown’. Drzewa osiągają 6–10 m wysokości i 5–8 m średnicy (pokrój jest początkowo wyniosły, później korony stają się owalne), czasami rośliny tworzą duże krzewy. Liście przypominają te
u robinii białej (R. pseudoacacia), ale kwiaty pojawiają się kilka dni wcześniej, zwykle w końcu maja. Pojedyncze mają około 2 cm długości, są ciemnoróżowe (niektóre prawie czerwone), bardzo liczne, zebrane w duże grona. Ta odmiana robinii — ale nie jej młode okazy — określana jest jako jedna z najbardziej odpornych na wiatr (robinie są często uszkadzane, ze względu na kruche gałęzie). Drzewa dobrze znoszą suszę, zanieczyszczone powietrze i podłoże, także przez sól używaną do posypywania dróg. Są przydatne do terenów zieleni w miastach i do większych ogrodów, gdzie w czasie kwitnienia zwracają powszechną uwagę. Tę odmianę należy rozmnażać przez szczepienie na robinii białej. Najczęściej szczepi się przez stosowanie lub w sarnią nóżkę w zimie pod osłonami. Dobre efekty daje też szczepienie w kwietniu w gruncie metodą kożuchowania — podkładkę należy wtedy nacinać skośnie.
