PETUNIE KASKADOWE – DROGA DO SUKCESU

Grupa roślin określanych jako petunie kaskadowe osiągnęła swój światowy sukces dzięki Surfinii (fot. 1) hodowli firmy Suntory. Inne grupy odmian oferowanych obecnie na rynku to, między innymi: Suprise z przedsiębiorstwa Dmmen, Vitrotunia z Vitroflory, Cascadia (Danziger), Sylvana (Westhoff), Fortunia (Fides/Yoder), Ramblin' (Bruno Nebelung), Viva (Florensis). Choć petunie kaskadowe znajdują się w produkcji towarowej już kilkanaście lat, wielu ogrodników ciągle jeszcze nie potrafi wydobyć wszystkich zalet tych roślin. Powodem są liczne, powtarzające się błędy uprawowe.

DRZEWA MAŁYCH PRZESTRZENI (cz. III). ODMIANY O WĄSKICH KORONACH STOŻKOWYCH LUB JAJOWATYCH

W poprzednich częściach tego cyklu ("Szkółkarstwo" 2 i 3/2004) Autorka przedstawiła ogólne wymagania stawiane drzewom przeznaczonym do sadzenia na małych przestrzeniach — wzdłuż wąskich ulic, na niewielkich osiedlach oraz w ogrodach. Szczegółowo opisała najbardziej przydatne do tego celu odmiany drzew o koronach kulistych (cz. I) oraz kolumnowych (cz. II) — red.

MSZYCE W SZKÓŁKACH SADOWNICZYCH

Mszyce stanowią liczną grupę szkodników roślin uprawnych, w tym także wszystkich roślin sadowniczych. Każdego roku ich liczebność, a co się z tym wiąże — znaczenie gospodarcze — są nieco inne. Populacje tych szkodników kształtują się różnie, w zależności od: obiektów, w jakich występują, położenia uprawy, rejonu geograficznego, wieku opanowanych roślin, gatunku, a nawet odmiany oraz liczebności wrogów naturalnych. Dlatego jednym z najważniejszych elementów racjonalnej ochrony jest systematyczna kontrola upraw, a jej wyniki są podstawą ustalenia faktycznego stanu zagrożenia.

OPŁATY ZA KORZYSTANIE ZE ŚRODOWISKA W 2004 ROKU

Do kosztów prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego należą tak zwane daniny publiczne, do których zalicza się rozmaite opłaty i podatki. Opłaty za korzystanie ze środowiska nie są w polskim prawie nowym instrumentem finansowym. Obowiązywały już w latach 70. i później, na mocy prawa wodnego z 1974 r. oraz ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z 1980 r. Ogrodnicy produkujący pod osłonami pamiętają roczne opłaty za emisję zanieczyszczeń do powietrza, wymierzane decyzją wojewody. Wymienione przepisy już nie obowiązują. Obecnie funkcjonujący system opłat wprowadzono 1.01.2002 r. przepisami ustawy z 27.04.2001 r. — "Prawo ochrony środowiska" (Dz. U. nr 62, poz. 627 z późn. zm.).

PRAWIDŁOWE STOSOWANIE ŚRODKÓW OCHRONY ROŚLIN

Prawo w zakresie stosowania środków ochrony roślin stanowi, między innymi, że preparatów tych należy używać zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w etykiecie-instrukcji stosowania i...

GODNE UWAGI ODMIANY RÓŻ SZKLARNIOWYCH (cz. II)

W poprzedniej części artykułu (HO 3/2004) Autor przedstawił ogólne refleksje na temat tendencji w krajowej produkcji róż oraz scharakteryzował pierwszą grupę obiecujących odmian (o nazwach rozpoczynających się na literę A–K) — redakcja.

PRZYWARKA JAPOŃSKA – PNĄCZE ZAPOMNIANE

Przywarka japońska (Schizophragma hydrangeoides — fot. 1) należy do rodziny hortensjowatych (Hydrangeaceae) i jest jednym z 8 gatunków tego rodzaju, występujących w Azji Wschodniej. Łacińska nazwa gatunkowa świadczy o bliskim pokrewieństwie z hortensjami, a zwłaszcza z często uprawianą w ogrodach hortensją pnącą (Hydrangea petiolaris), do której jest zresztą bardzo podobna.

KOFAKTORY UKORZENIANIA

Oprócz auksyn (czyt. "Szkółkarstwo" 4, 5/2003, 1/2004), powstawanie korzeni u sadzonek stymulują także inne substancje, które noszą nazwę kofaktorów ukorzeniania. Stosowane samodzielnie zwyk­le rzadko wpływają istotnie na proces tworzenia korzeni, natomiast mogą go przyspieszać, gdy są użyte łącznie z auksynami. Kofaktory wchodzą często w skład preparatów handlowych do ukorzeniania — dwa preparaty o takiej samej zawartości i rodzaju auksyn mogą więc różnie wpływać na ukorzenianie sadzonek danego gatunku. Wykazano, iż zastosowanie preparatów wieloskładnikowych, które obok auksyn zawierały takie kofaktory, jak kwas salicylowy czy witaminy (kwas askorbinowy, tiaminę i pirydoksynę), stymulowało ukorzenianie się sadzonek np. wrzosów, wrzośców, różaneczników czy lilaków.

NA RYNKACH – OWOCE I WARZYWA

W pierwszej połowie marca wzrosły ceny większości warzyw, zwłaszcza z ubiegłorocznych zbiorów. Wyjątkiem była kapusta, która na warszawskim rynku hurtowym w Broniszach potaniała do...

DRAPIEŻCA EFEKTYWNIE ZWALCZAJĄCY PRZĘDZIORKI

Przędziorki należą do najgroźniejszych szkodników sadów jabłoniowych i śliwowych. Mogą powodować duże straty w sadach dobrze prowadzonych i nawożonych, zwłaszcza w latach suchych i gorących . Chcąc skutecznie zwalczyć te szkodniki trzeba dwu- lub trzykrotnie w ciągu roku opryskiwać drzewa akarycydami. Przędziorki stosunkowo szybko uodporniają się na stosowane przeciwko nim preparaty, mają jednak także wielu wrogów naturalnych. Należą do nich owady drapieżne (m.in. biedronki, larwy złotooków, larwy pryszczarków, pluskwiaki różnoskrzydłe, chrząszcze, przylżence) oraz drapieżne roztocze. Najbardziej efektywnymi drapieżcami zwalczającymi przędziorki w sadach są roztocze z rodziny dobroczynkowatych (Phytoseiidae). W wielu krajach Europy, USA, Kanadzie, Nowej Zelandii i Australii tysiące hektarów sadów jabłoniowych chronione jest przed przędziorkami za pomocą drapieżnych roztoczy w mniejszym lub większym stopniu uodpornionych na różne grupy środków ochrony roślin. W naszych sadach jabłoniowych i śliwowych licznie może występować kilka gatunków tych roztoczy, lecz gatunkiem najbardziej przydatnym do wykorzystania w praktyce jest dobroczynek gruszowiec (Typchlodromus pyri).