Ogrodinfo

Mikoryza jest związkiem biologicznym (symbiozą) pomiędzy korzeniami roślin i grzybami. Istnieje kilka typów mikoryzy. Najbardziej rozpowszechniona, dotycząca 80–90% roślin żyjących na ziemi, jest mikoryza endotroficzna, zwana też wewnętrzną, mikoryzą arbuskularną lub pęcherzykowato-arbuskularną (określana w skrócie AMF lub VA). Dotyczy ona w większości roślin ogrodniczych, w tym truskawek. Grzyby mikoryzowe zasiedlające korzenie roślin wpływają na wzrost zarówno części nadziemnej, jak i korzeni rośliny-gospodarza. Zapewniają lepsze pobieranie wody i powodują jej magazynowanie, zwiększają i ułatwiają pobieranie makro-, mikroelementów i trudno dostępnych pierwiastków, podnoszą odporność roślin na stresy abiotyczne (suszę, niekorzystną temperaturę) i biotyczne (głównie na choroby powodowane przez patogeny glebowe).

Seminarium na ten temat podczas ubiegłorocznych targów Horti-Fair (3.–6.11.2004 r., Amsterdam) zorganizowała firma Priva, która przygotowała system automatycznego sterowania klimatem w tym obiekcie. Andre...

W ostatnim okresie wiele zmieniło się nie tylko w konstrukcji, ale także w sposobach produkcji opryskiwaczy. Jeszcze do niedawna producenci tych maszyn wytwarzali we...

W Polsce uprawa grochu "na zielono" (fot. 1) zajmuje niecałe 10 tys. ha. Na większą skalę uprawia się go w gospodarstwach wielkotowarowych, głównie na zaopatrzenie zakładów produkujących mrożonki i konserwy (fot. 2), kierowane zarówno na rynek krajowy, jak i na eksport. Jego uprawa i zbiór są zmechanizowane.

Jednym ze sposobów poprawy ukorzeniania sadzonek jest ograniczenie dostępu światła do roślin matecznych. Ograniczenie to może być całkowite (mówimy wtedy o etiolacji roślin) lub częściowe (zwane zacienianiem lub cieniowaniem).

Błażej Puchalski (fot. 1) absolwent SGGW — ukończył Wydział Technologii Żywności i Żywienia Człowieka oraz Wydział Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu — prowadzi gospodarstwo szkółkarskie w miejscowości Leszcze koło Kościelca w okolicach Koła. Przejął je po ojcu Marku Puchalskim cztery lata temu. Od samego początku postawił na modernizację i zwiększanie produkcji, a także na promocję swojej firmy. W tym roku został przyjęty do Stowarzyszenia Polskich Szkółkarzy (dawne SPWJMS). Uważa, że jako członek SPS, ma dostęp do większej liczby nowych odmian i podkładek, możliwość poszerzenia rynku zbytu dla swoich produktów, a gospodarstwo jest bardziej zauważalne dla działających w szkółkarskiej branży.

Szkółka "Dąbrówka" w Radomsku istnieje dopiero 15 lat — niedługo, w porównaniu z tradycjami wielu innych polskich gospodarstw szkółkarskich. W tym okresie udało się jednak jej właścicielom stworzyć od podstaw prężną firmę, która gospodaruje na około 30 ha i produkuje prawie milion drzew i krzewów ozdobnych rocznie. Na polskim rynku szkółkarskim "Dąbrówka" wyróżnia się bogactwem asortymentu. Brak ścisłej specjalizacji to jednak zaplanowane działanie. Firma jest bowiem rodzinna i każda osoba (fot. 1) odpowiada za własny dział produkcji.

Podczas prowadzenia w ostatnich miesiącach w różnych częściach Polski szkoleń z zakresu wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, a także przy okazji współpracy z wieloma organizującymi się i działającymi grupami, przekonałem się, że istnieje pilna potrzeba przybliżenia prawa dotyczącego tego tematu. Postaram się więc przedstawić, jak należy to prawo wykorzystywać w praktyce. W pierwszym artykule z tego cyklu przedstawiam przede wszystkim wykaz obowiązujących aktów prawnych — wspólnotowych oraz krajowych. Nie jest to zapewne zbyt pasjonująca lektura, ale daje wyobrażenie o liczbie przepisów i zagadnieniach, które regulują, oraz pozwoli zainteresowanym łatwiej odszukać dane rozporządzenie czy ustawę.

Podczas uroczystości 15-lecia Towarzystwa Rozwoju Sadów Karłowych (czyt. też HO 3/2005), która na początku lutego odbyła się na Wydziale Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu SGGW, padło wiele słów podziękowania, zwłaszcza dla prof. E. Makosza wieloletniego prezesa tej organizacji. Spotkanie było także okazją do podsumowania działalności towarzystwa, przedstawienia przez jego członków swoich poglądów, między innymi na temat zmian, jakie należy w najbliższym czasie wprowadzić w gospodarstwach. Sadownicy muszą być świadomi, że najbliższe 2, 3 lata należy wykorzystać na przedsięwzięcia inwestycyjne, gdyż po tym okresie prawdopodobnie opłacalność produkcji może być jeszcze mniejsza. Równocześnie należy sądzić, że osoby uzyskujące plony około 40–50 ton jabłek dobrej jakości z hektara, posiadające stałych odbiorców i dystrybucję, mają szansę utrzymania się na rynku. Poniżej przedstawiam teksty wystąpień części z biorących udział w uroczystości sadowników i szkółkarzy.

W Polsce wrzośce znane są jako rośliny służące przede wszystkim do dekoracji ogrodów. Tymczasem w zachodniej Europie są one uprawiane coraz częściej w doniczkach oraz w innego rodzaju pojemnikach i wykorzystywane do ozdoby wnętrz, zwłaszcza chłodnych, a także tarasów, werand, balkonów oraz grobów. Jako dodatki i tak zwane wypełniacze wchodzą w skład różnych kompozycji kwiatowych, w tym bukietów z kwiatów ciętych. Wrzośce w doniczkach są ulubionymi roślinami Niemców. Przewodzi im piękny wrzosiec delikatny (fot. 1), produkowany tam w liczbie około 60 milionów roślin doniczkowych rocznie (należy więc do czołówki tego typu roślin o ozdobnych kwiatach). Inne gatunki wrzośców produkowane są w doniczkach już w niewielkich ilościach, na przykład wrzosiec czerwony — około 3 mln, wrzosiec popielaty — około 0,5 mln, a kilka pozostałych — w ilościach niemających znaczenia rynkowego. Rośliny wrzośca delikatnego sprzedawane w naszym kraju pochodzą w większości z importu. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby nasze zakłady ogrodnicze (szkółkarskie) wyspecjalizowane w produkcji roślin wrzosowatych, w swoim asortymencie uwzględniły także wrzośce w doniczkach.