Ogrodinfo

W Polsce, podobnie jak w wielu innych krajach Europy, dawki środków ochrony roślin dla drzew owocowych wyrażane są w litrach lub kilogramach na hektar powierzchni sadu. Tak formułowane zalecenia, podyktowane obowiązującymi zasadami rejestracji preparatów, ignorują fakt, że uprawy przestrzenne, takie jak drzewa owocowe, stawiają technice ochrony zróżnicowane wymagania, odmienne niż w typowo rolniczych uprawach zwartych (w zbożach, ziemniakach, burakach cukrowych) lub w niskich uprawach rzędowych (warzywach, truskawkach). W sadach zróżnicowanie wielkości i gęstości drzew w obrębie tylko jednego gatunku jest o tyle ważne, że zarówno dawka cieczy, jak i dawka preparatu musi być dostosowana do rzeczywistych potrzeb roślin. Stosowanie tej samej ilości preparatu w dawce cieczy 700 l/ha do opryskania sadu z rozłożystymi i gęsto ulistnionymi drzewami o wysokości 5 m oraz 200 l/ha podczas zabiegu w sadzie karłowym, ze smukłymi drzewami nie wyższymi niż 2,5 m kłóci się ze zdrowym rozsądkiem i założeniami racjonalnego stosowania ś.o.r. Ponadto w sadzie środek ochrony nie jest nanoszony na poziomą powierzchnię pola, w stosunku do której wyrażona jest dawka preparatu, lecz na pionowo rosnące drzewa. Ich sumaryczna, boczna powierzchnia jest zwykle większa (w młodym sadzie mniejsza) niż pola, na którym te drzewa rosną. Naturalne wydaje się zatem odnoszenie dawki preparatu bardziej do powierzchni koron drzew niż do powierzchni sadu.

Niedobory światła zimą i wczesną wiosną, zbyt gęste ustawianie doniczek, a także niewłaściwe nawożenie powodują, że rośliny są zbyt wysokie i wiotkie. Dotyczy to zwłaszcza odmian z grupy orientalnych, które rosną silniej niż azjatyckie. Nawet przy zapewnieniu roślinom odpowiednich warunków wzrostu i rozwoju, wskazane jest jednak korygowanie retardantami pokroju lilii uprawianych w doniczkach. Zastosowanie tych środków pozwala ponadto na uprawę w pojemnikach nie tylko odmian genetycznie niskich (które przedstawione zostały w części I artykułu — HO 2/2005), ale również polecanych na kwiat cięty.

Do rodzaju Fagus zaliczane jest 10 gatunków drzew występujących na półkuli północnej.
Niektóre z nich, np. buk wschodni (F. orientalis), buk Englera (F. engleriana), buk amerykański (F. grandifolia) czy buk japoński (F. japonica), bywają spotykane w Polsce, ale bardzo rzadko i wyłącznie w kolekcjach (najbogatsza i najstarsza znajduje się w Kórniku). Żaden z obcych gatunków nie występował także dotąd w produkcji. Gatunki buków są do siebie bardzo podobne i trudno je odróżnić na podstawie samych liści.

Amerykańscy sadownicy sfinansowali doświadczenia nad plonowaniem czereśni szczepionych na różnych podkładkach. Badania prowadzono w sadowniczej stac­ji doświadczalnej Uniwersytetu stanu Waszyngton. Porównywano wzrost i owocowanie...

W "Hasle Ogrodniczym" 8/2004 omówiona została szpalerowa uprawa porzeczki czerwonej, poniżej zamieszczamy opis odmian, które mogą sprawdzić się w takiej produkcji (red.).

W minionym roku parch jabłoni stanowił poważny problem w wielu gospodarstwach tego rejonu, a wykonanie do końca lipca nawet kilkunastu zabiegów często nie wystarczało. Silnie porażone owoce trzeba było usuwać przy okazji ręcznego przerzedzania zawiązków. Późnym latem i jesienią drzewa opryskiwano przeciwko tak zwanemu parchowi wtórnemu — rzadko wtedy jednak udało się wyniszczyć chorobę. W niektórych sadach na "wilkach" i ich liściach wierzchołkowych w czasie zbioru owoców widoczne były niezniszczone plamy parcha jabłoni. Na owocach z takich sadów w czasie przechowywania często pojawiają się początkowo niewielkie, z czasem powiększające się plamy parcha przechowalniczego. A więc cały ciąg nieszczęść — ochrona w wielu sadach, z uwagi na popełnione błędy, okazała się bardzo droga i często nieefektywna. Znam sady, z których większość owoców 'Idareda' sprzedano do przetwórstwa. Silne porażenie występowało także na odmianach 'Lobo' i 'Cortland'. Dużo mniej symptomów parcha jabłoni pojawiało się u odmian z grupy 'Jonagolda' oraz na 'Sampionie'.

Dzięki tym regulatorom wzrostu otrzymuje się rośliny niższe (ale z tą samą liczbą liści), o krótszych międzywęźlach, mniejszym systemie korzeniowym. Uprawa takich roślin jest bardziej opłacalna, gdyż na metrze kwadratowym można ich umieścić więcej niż tych nietraktowanych retardantami. Są również odporniejsze na stresy (np. wodny), zużywają mniej wody, często nawet o połowę. Ponadto środki te poprawiają intensywność zabarwienia liści i ograniczają ich żółknięcie. Na roślinach opryskiwanych lub podlewanych retardantami zmniejsza się także liczebność szkodników.

Na świecie niewiele jest gatunków wierzb o pokroju drzewiastym. W Polsce uprawia się ich zaledwie kilka. Najbardziej znana i dekoracyjna jest wierzba płacząca. Popularne są także liczne gatunki krzewiaste szczepione na podkładkach i prowadzone w formie małych drzewek.

Grupa francuskich szkółkarzy (17 szkółek), sadowników, hodowców oraz dystrybutorów owoców stworzyła w ubiegłym roku firmę Pomalia, która ma się zająć marketingiem owoców dwóch nowych...

W ostatnich latach rośliny jagodowe były licznie zasiedlane przez mszyce. Dlatego przed kolejnym sezonem warto przypomnieć o ich szkodliwości i możliwości jej ograniczenia. Mszyce powodują szkody zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie, które zwykle mają jeszcze większe znaczenie niż te pierwsze.